از این روزهای من

2010-03-30T23:01:00.003+04:30

سه پست در سال!

رکورد زدم.

حالا که پذیرش و اینها هم دیگه اومده، دوباره شروع کردم به فکر کردن از اساس به رفتن و نرفتن.

اینکه چه چیزایی از دست میدم و چی به دست میارم. اینکه بعدش بازم مهمترین مشکل به احتمال زیاد همچنان وجود داره و ...

یه بار دیگه توصیه های دلسوزانه استادم رو مرور می کنم. توصیه های دکتر ف. رو هم که یکسال و اندی پیش بعد از سمینار صدام کرد و با هم صحبت کردیم.

ولی خب، طرف سنگین قضیه همچنان رفتنه. امروز بیش از پیش! حالا که از موضوعهای کاری و پروپوزال های احتمالی هم کم و بیش مطلع شدم و مقایسه اش می کنم با شرایطی که مثلا با خوندن دکتری در همینجا خواهم داشت.

بیشتر می نویسم بعدا.

چندتا کار مهم هست که امیدوارم بی دردسر انجام بشه. مهمترینش گرفتن پاسپورته که ممکنه همه چیز رو تحت تاثیر قرار بده. الآن فعلا پیشرفت همه کارهام وابسته به همینه.

ممکنه هم یه موقعیت مصاحبه دیگه پیش بیاد که نمی دونم میشه از زندون رفت بیرون یا نه. امیدوارم به تلفن رضایت بدن.

یه کار مهم دیگه هم جمع و جور کردن اطلاعات مختصری که از کار با کد TR دارم و باید برای استادم و شاگردای بعدیش به یادگار بذارم. امیدوارم استادم یه دانشجوی ارشد تو همین زمینه کاری بگیره که شفاهی تجربیات رو منتقل کنیم که خیلی کمتر از نوشتن وقت میگیره. ایشون هم به بعدیا برسونن دست به دست.

گفتم که بیشتر می نویسم.

امسال دو پست دیگه هم خواهیم داشت. :)))

2009-11-06T09:37:00.001+03:30

آدمی هستم که نزدیک 5 روزه با یه لوپ (loop) ساده برای رسم مسیر حرکت هر ذره از مجموعه ذرات مشغولم و دیگه دیشبه رو داشتم دیوونه میشدم از بس که هی جواب غلط میگرفتم. چه افسوسی خوردم از این همه راه اضافی که رفتم و وقتی که تلف کردم در حالیکه همین الآن فهمیدم اشتباه از یه متغیر اضافی بوده که قبلا تعریف کردم و حواسم بهش نبوده. بازم از زبان خوندن افتادم خداااااا….

میون این همه بدبختی و این عذاب وجدانی که دکتر س. برام درست کرده ، همین رو کم داشتیم که استادی که اونور دنیا بهش یه ایمیلی زدیم هر چند روز بهم ایمیل بزنه که فلانی چه کاره ای و نمره زبانت چه شد و هی گود لاک!

به زودی نوشتن از نو آغاز می شود.

هجرت

2009-06-19T15:46:00.001+04:30

إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلآئِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُواْ فِيمَ كُنتُمْ قَالُواْ كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الأَرْضِ قَالْوَاْ أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُواْ فِيهَا...

کسانی هستند که فرشتگان جانشان را می‌ستانند در حالی که بر خویشتن ستم کرده بودند. از آنها می‌پرسند: در چه کاری بودید؟ گویند: ما در روی زمین مردمی بودیم زبون‌گشته. فرشتگان گویند: آیا زمین خدا پهناور نبود که در آن مهاجرت کنید؟

سوره‌ی نساء- آیه‌ی 97

خوشمان میاید

2009-03-22T19:59:00.001+04:30

استاد باید جوری باشه که وقتی براش تبریک عید میفرستی، اونم فورا جواب بده و یه عالمه آرزوی خوب بکنه برات، که آدمش دست و دلش بره سال بعدش بازم یه تبریک قشنگ و سنگین براش بفرسته؛ نه مثل استاد من که اصلا جز ایمیل اکسپت مقاله و اینا هیچ چی رو باز نمیکنه. با اینکه سرت خیلی شلوغه دکتر ف. اما کارت درسته. لذت میبرم از این اخلاق همیشه خوب تحویل بگیرت، از این راحت بودنت. حیف که سرت خیلی شلوغه فقط.

دغدغه ما، فراتر از هر فرد و هر قهرمان، وطنی است که دوستش می‌داریم*

2009-03-16T23:46:00.001+03:30

نشسته‏ام پشت لپ‏تاپ و منتظرم بیانیه انصراف خاتمی را بخوانم. رفتنش قطعی شد. باید بعد بیشتر بنویسم.

خاتمی، خاتمی دوست داشتنی من، کنار کشید.

* عنوان از متن نامه درخواست روزنامه‏نگاران، سیاسیون و فرهنگیان از خاتمی برای ادامه حضور

باهار

2009-02-27T12:01:00.001+03:30

کمتر از یک هفته خانه نبودم. شب رسیدم. جاده را هم احساس نکردم بس که خسته بودم آنروز. فردا صبح‏اش بیدار می‏شوم.

همه باغچه چه سبز شده.

2009-02-24T12:38:00.001+03:30

امتحان GRE را شنبه (سوم اسفند) دادم و خوب نبود. انتظاری هم نداشتم؛ Verbal رو درست حسابی نخونده بودم، Quant بجز سه-چهار سوالی که نزدم راضی بودم و writing هم موضوع‏هاش خوب بود و می شد نوشت اما چه فایده نوشتنی که توش لغت‏های مختص GRE رو استفاده نکنی. در کل اینکه تا آبان سال آینده و امتحان دوباره.

شروع خوب

2009-02-06T15:15:00.001+03:30

حالم که خوب باشد، حداقل دو ساعت از راه هر هفته‏ای رشت- تهران را به مقاله خواندن می‏گذرانم و این شامل اکثر اوقات می‏شود. اما هفته پیش، یکی از استثناهای این مدت بود. تا به حال چنین احوال گندی نداشتم. به وضوح منظورم سرماخوردگی و گریپ و اینها نیست، اینکه مثلا یکروز صبح بیدار شوی و ببینی سرت گیج است و گوشهایت گرفته و بعد این گیجی تمام روز بماند. هفته پیش کلا هفته حالهای بد من بود، نا‏امیدی، سردی، فراموشی و بی‏توجهی دیدن و همه چیزهای دیگری که ممکن است حال پسری به سن و سال مرا بد کند.

این هفته اما خوب شروع شد، اسلایدهای پاورپوینت دکتر اسلامی را آماده کردم و تحویلش دادم و راضی بود. با اینکه کارهای زیادی دیگری داشتم از جمله امتحان زبانی که باز هم نمی‏رسم درست بخوانمش و پایان‏نامه که بحث‏اش مفصل است، دلم می‏خواست یک کاری را تمام کنم و ببندم تا کمی حالم بهتر شود (آرام شوم). هر چند که برایم وظیفه‏ای رسمی نبود و تعهدی نسبت به انجامش نداشتم. اینطور بگویم که هیچکدام از کارهای دم دستم به این سرعت بسته نمی شدند.

2009-01-08T22:05:00.001+03:30

امروز ایمیلی به لویجی (دوست ایتالیایی پست قبلم) زدم و چند سوال ازش پرسیدم. با اینکه آنلاین بود، جوابم را نمی داد. کمی نگران شدم و برای خودم فکر و خیال کردم که از بس ایمیل زده م و مرتب ازش سوال پرسیده ام ناراحت شده.

بعد از ظهر جوابم داده بود که کمبریج است و در حال تدارک یک کارگاه آموزشی (ورک-شاپ Workshop) و هفته بعد جوابم سوالم را سر فرصت میدهد. آگهی (flyer) کارگاه را هم برایم فرستاد و گفت به کارم مرتبط است و خوشحال می شود بیایم.

میخواستم توضیح بدهم که من اینجا، کشورم، گرو هستم، زندانی ام، بیرون نمی توانم بیایم، با خودم گفتم چه بگویم که تعجب میکند و غرور و اینجور چیزها اجازه ام نداد. گفتم فوق العاده است و موضوعش از موارد مورد علاقه ام است و تمام سعی ام را میکنم که بیایم. دلم خوش!

این هم لینک و آدرس اینترنتی مشخصات کارگاه آموزشی، برای کسانی که احیانا با جستجو و یا هر روش دیگری به این صفحه میرسند و به موضوع علاقه دارند و امکانات خروج از کشور هم برایشان فراهم است:

A Multidisciplinary Scientific Workshop on

Deformation and Failure of Geomaterials

14-19 June 2009 Brindisi, Italy

http://www.gheomat.com/

مسئله

2009-01-06T10:48:00.001+03:30

گاهی از خودم می‏پرسم چرا ادامه تحصیل؟

و اولین جوابی که به ذهنم میرسه این هست که نسبت به کارهای دیگه‏ای که تا الآن تجربه کردم و البته کار کردن در بازار و ساخت و ساز ایران یا تو اداره نشستن، به این کار علاقه بیشتری دارم. از طرفی هم چیزی که نگرانم میکنه این هست که شاید اگر اون چندسال حضور در یه کار نسبتا علمی مثل مقاله نوشتن و در هیجان و خماری چاپ شدن یا نشدنش و پاسخها و نظرای داورا (البته از نوع کم و بیش درست و حسابی‏شون) و جواب دادن بهشون نبود، شاید الآن نظر دیگه‏ای داشتم.

خوشحالیم از این هست که اگر بتونم بر مشکلاتی که تو چند هفته آینده باهاشون مواجه میشم غلبه کنم، به زودی دوره جدیدی از مقاله نوشتن و اون روزای پر از حس‏های ناب شروع میشه. دستم داره کم کم پر میشه و نتایج قابل ارائه‏ای دارم که این خیلی لذتبخشه.

2009-01-05T16:03:00.001+03:30

حدود دو هفته پیش، یک کارت پستال تبریک کریستمس و یک هدیه کوچک برای استاد ایتالیایی که مدتی پیش در تهیه یک کد فرترن نایاب کمکم کرده بود، فرستادم. 30 هزارتومن ناقابل هزینه پستش شد. قرار بود 5-6 روزه دستش برسد اما هنوز نرسیده. نمی‏دانم چقدر هم برای ایجاد شناسه رهگیری الکترونیکی از من گرفتند که آنهم کار نمی‏کند. حالا پنجشنبه صبح می‏خواهم بروم بدهم دستی رهگیری‏اش کنند. مرده شوی هر چه شکم-سیری از حقوق نفتی را ببرند که نه کسی دنبال بازدهی است و نه هیچ چیز مفید دیگر. هر چقدر کار نکنند هم، حقوق ماهیانه ثابت می‏رود در جیبشان.

برف

2009-01-02T17:59:00.001+03:30

اگرچه همیشه دلم می‏خواسته آدم با برنامه و منظمی باشم، اما چه کنم که آدمها هر کاری بکنن باز هم نمی‏تونن ذات خودشون رو تغییر بدن. منم ذاتا آدم شلخته‏ای هستم و در عمق وجودم یه تمایلاتی برای علافی و گاهی هم فکر و خیال الکی وجود داره.

یه دو سه هفته‏ای بود که کارام رو یه نظمی داده بودم و برنامه روزانه‏ام (بعد از تابستون) دیگه خوب شکل گرفته بود. صبح‏ها زبان می‏خوندم و لغت و همزمان برنامه‏های مدلسازیم رو میذاشتم اجرا بشن(اجراشون گاهی 10-11 ساعت طول میکشه). بعد از زبان نوبت مقاله روزانه می‏رسید. دز مقاله خونی روزانه‏ام، حداکثر یک مقاله هست که باید زیادش کنم. البته دوستانی که با مقاله‏های مرتبط با موضوع المان‏های مجزا سر و کار دارند، کم و بیش می‏دونن که اگه یه مقاله‏ای بخواد رو موضوعات مایکرومکانیکی (micromechanics) ریز بشه، خوندنش واقعا زمان میبره و ذهن آدم رو خسته میکنه. از این رو به قول استاد راهنمای محترم باید هر یک ساعت بری یه قهوه‏ای، نسکافه‏ای، چایی‏ای بخوری تا فرش (fresh) بشی واگرنه وقتیه که تلف میکنی. خلاصه بعد از ظهرام هم به خوندن انگلیسی (The practical writer with readings) می‏گذشت. بعدشم یه خورده با کد فرترن ور میرفتم و خروجی‏های برنامه‏های که صبح گذاشته بودم اجرا بشن رو کنترل میکردم و نفس راحتی می‏کشیدم.

اما امان از این برف دیروز رشت. دو سه روزی بود منتظرش بودم و حسابی فکرم رو درگیر کرده بود که بالاخره میاد یا نه، تا اینکه شروع شد. مثل بچه کوچولوها پیشونی‏ام رو چسبونده بودم به شیشه پنجره و دونه‏های درشت برف رو که بی‏خیال تو آسمون می‏رقصیدن نگاه می‏کردم. بعدش نیست که آدم به برف نگاه می‏کنه، چشماش درد می‏گیرن، به هیچکدوم از خوندنی‏های روزانه‏ام نرسیدم، یعنی هیچ‏کاری نکردم جز وضع هوا رو از چندتا سایت تعقیب کردن.

برف رشت – 12 دی 87

اینها وبسایتهای هواشناسی هستن که معمولا بهشون سر می‏زنم:

MSN Weather پیش‏بینی‏هاش برای رشت خیلی خوبه و به مشخصات محلی آشنایی داره.
Freemeteo پیش‏بینی‏های این سایت بیشتر برای نواحی مرکزی ایران خوبه.
Snow Forecast این وبسایت هم نقشه پیش‏بینی بارش برف میده. برای برف دیروز رشت پیش‏بینی کاملا درستی داشت. به طوریکه 5-10 سانتیمتر پیش‏بینی کرده بود و متوسط 8 سانتیمتر بارش داشتیم.
فروم هواشناسی هوپا که یه فروم ایرانی مربوط به فیزیک هست و یه بخش هواشناسی هم داره. چند نفر بچه‏های دیگه هم هستن که مثل خودم به هواشناسی علاقه دارن و البته تخصصی دنبالش می‏کنن. یه نفرشون هم رشتی هست.

امروزم که برف تموم شد و هوا صاف شده، من هنوز حالت نرمال خودم رو پیدا نکردم. برف بهانه‏ای هست که اون بهروز بی‏برنامه و شلخته و شایدم بازیگوش دوباره خودشو نشون بده. حالا کجاش رو دیدین؟! تازه یه کتاب هواشناسی عمومی(Essentials of meteorology) هم دانلود کردم که وقت‏های بیکاریم بخونمش. هواشناسی یکی از اون زمینه‏هایی هست که بهش علاقه زیادی دارم و از دوم – سوم راهنمایی فکرم رو مشغول کرده. حیف که تو ایران آینده مشخصی نداره واگرنه اصلا عمران نمی‏خوندم.

یار دبستانی

2008-12-24T19:18:00.001+03:30

چند روز پیش یکی از دوستای نزدیک دوره دبستانم رو تو فیس‏بوک یافتم. وای، قیافه‏اش دقیقا همونجوری بود که قبلا هم. از سوم تا پنجم با هم همکلاسی و بغل-دستی بودیم. بعد یه دوره‏ای برای هم نامه می‏نوشتیم، خونه‏اش یه کوچه بالاتر از خونه ما بود، یعنی مثلا 5 دقیقه راه، بعد برای هم نامه می‏نوشتیم، به خصوص تابستونا. کلاس پنجم که تموم شد، تابستون بود گمونم که برام یه نامه فرستاد که با بابا، مامانش دارن میرن استرالیا. یادم نیست از استرالیا دیگه برام چیزی نوشت یا نه، البته ناراحت نشدم، اون روزا هم اوج اتفاقا تو زندگی بود، هی همه چیز برای آدم تازه می‏شد، و خیلی سریع قدیما رو از یاد می‏برد.

الآن سال آخر پزشکی هست، تو معروفترین دانشگاه استرالیا. برام نوشته سال دیگه قصد داره برای دوره تخصص بیهوشی اقدام کنه. منم براش نوشتم تو همون احسان باهوشی هستی که من می‏شناختم.

خوشحالم!

2008-10-22T22:45:00.004+03:30

مدتی است که بیش از قبل به جواب این مقوله مهم فکر می‏کنم که از باقیمانده عمرم چه می‏خواهم؟ این در حالی است که حتی فکر کردن به آن هم مشکل است چه رسد به جوابش. می‏دانم که یک زندگی روتین (منظورم تشکیل خانواده و کار کردن و الی‏آخر است که به نظرم همه‏اش می‏شود یک روزمره طاقت‏فرسا که …) آن چیزی نیست که در نهایت راضی‏ام کند اما این را هم می‏دانم که نباید به فرصت‏هایم یکسویه نگاه کنم و از آنها راحت بگذرم و … هیچ‏چیز زندگی، علی الخصوص در این مملکت، ایده‏آل نخواهد بود . کم کم دارد وقتش می‏شود که یک تصمیم مهم بگیرم و آن ادامه تحصیل است و یا غیر آن. و در کنار این تصمیم مهم باید دوسوال مهم دیگر را هم جواب بدهم. یکی اینکه در ایران ادامه بدهم یا خیر و از آن مهم‏تر اینکه اگر ایران را ترک می‏کنم به قصد اقامت همیشگی باشد یا موقت. این تصمیم نهایی به گونه‏ای است که بر دو سوال قبلی هم تاثیرگذار است. جالب‏تر اینکه جواب هر یک از سوالات،به احتمال زیاد حالت‏هایی از آینده طولانی‏مدت کاملا متفاوت را برایم رقم خواهند زد.

با استادهایم، که خارج از کشور تحصیل کرده‏اند، صحبت کرده‏ام. شاید تاکنون دلسوزانه‏ترین راهنمایی و همفکری را استاد دوره فوقم، دکتر فخاریان، به من داده باشند(طوری که این حد وقت گذاشتن و راهنمایی استاد عزیز و کم‏پیدایی که سرش کلی هم شلوغ است، برایم کمی عجیب و غیرمنتظره بود، وقتی دیدم همه ریز کارهایم را از دور و بی سروصدا پی‏گیری می‏کند. آدمهای عجیب کم نیستند. باور کنید!) که نظرش این بود که حتما محیط خارج از کشور و کشوری که برایش اقدام می‏کنم را تا جایی که امکان دارد در یک سفر علمی –برای کنفرانس یا همایشی- ببینم و بعد تصمیم بگیرم. به هر حال، این حرف اگر امکان‏پذیر بود، خوب بود. استاد محترم اما نمی‏دانست که برای سربازی نمی‏توانم بیشتر از یکبار در سال، آن هم با بدبختی، از کشور خارج شوم که آن یکبار را هم برای روز مبادا باید نگاه دارم. گاهی با خودم می‏گویم کاش دختر بودم، البته طولی نمی‏کشد که از این خیالم پشیمان می‏شوم که شرحش نمی‏دهم چون گفتن ندارد.

درباره مهاجرت در وبلاگ‏های دوستانی که خارج از کشور هستند و هم از پرس‏وجوهای دور و نزدیک اطلاعاتی کسب کرده‏ام. بدترین حسی که در این روزها تجربه کرده‏ام این است که میهن‏ات نتواند مامنی برای تحقق آرزوها و خواسته‏های نه چندان دست نیافتنی‏ات باشد، زندگی امنی را برایت فراهم نکند و از همه مهم‏تر اینکه اگر کوتاه‏مدتی حواست جمع نباشد، حواله‏ات کند به گوشه‏ای، گیرم دنج، برای تمام عمر.

به هر حال، این همه فکر و خیال، باعث شده‏اند که به کارهایم نرسم و توان روزمره‏ام تحلیل رود. من آدمی نبودم که یکماه مانده به deadline کنفرانسی (8th Int. Conf. on Civil Engrg, Iran)، هیچ کاری را شروع نکرده باشم. دو کنفرانس دیگر، یکی در ویرجینیای آمریکا (2009 Joint ASCE-ASME-SES Conference on Mechanics and Materials) و دیگری در اسپانیا (Particles – 2009) را پیدا کرده‏ام که به موضوع‏ام می‏خورند و وقت بیشتری برای آماده کردن مقاله‏شان خواهم داشت، اما هنوز با استاد راهنما درباره آنها صحبتی نکرده‏ام. حتما استاد محترم انتظار دارد که به همین کنفرانس ایرانی برسم که به نظرم تا حدودی غیرممکن است.

فرصت زیادی برای تصمیم نهایی ندارم و به گفته دکتر فخاریان، اگر کمی بیشتر تعلل کنم، احتمال دارد موقعیت‏های خوبی را از دست بدهم.

راستی امتحان GRE را موکول کردم به اسفندماه و احتمالا اولین امتحان TOEFL را هم همان حدود خواهم داد.

مرتبط:

از زندگی چه می‏خواهم؟

2008-10-17T22:51:00.002+03:30

"سه زن" منیژه حکمت را دیدم. قشنگ بود. باید کمی بگذرد تا درباره‏اش چیزی بنویسم. فقط می‏خواستم بگویم پگاه آهنگرانی را بیش از قبل دوست دارم. نقش‏اش را هم خیلی خوب بازی کرده بود، شاید به این دلیل که به گفته خودش، شخصیت پگاه در "سه زن" شبیه خودش است.

عکس از مهرنیوز، سه زن

شما که غریبه نیستید-1

2008-10-11T10:03:00.001+03:30

امروز صبح رفتم به سایت اینترنتی خرید بلیط. جایی که همیشه می‏نشستم پر شده بود. 6 نفر پشت سر هم، تمام شماره‏های محبوب من را خریده بودند. کمی که فکر کردم، یادم افتاد این 6 نفر چه کسانی هستند. ردیف بغل دستی‏شان را برای خودم گرفتم. اینها (البته اگر همانهایی که من فکرش را می‏کنم، باشند) چندین دوست دوره دبیرستان میرزاکوچکند که حالا 4 تاشان شریف، یکیشان تهران و آن یک باقیمانده امیرکبیر درس می‏خواند. 2-3 سالی از من کوچک‏ترند. در این یک سال و خورده‏ای رفت و آمد، شاید 10 یا 11 بارش را با هم بودیم و اتفاقا در همین شماره‏های صندلی. گاهی که من (ردیف من)بین‏شان فاصله انداخته‏است، جایمان را عوض کرده‏ایم تا کنار هم باشند. خوشم می‏آید از انرژی‏ای که دارند، از اینکه چند ساعت اول راه را مدام سر به سر هم می‏گذارند (البته نه آنقدر لوس که حوصله آدم سر برود)…

از همین روزهای خودم یاد می‏کنم، من البته اینطور نبودم. این دوستان میان‏راهی من راحت‏اند و خوش. من تا جایی که یادم می‏آید، همیشه یک نگرانی‏ای برای خودم داشته‏ام و فکرم مشغول آن بوده‏است. ذات آدم است دیگر، کاری‏اش نمی‏شود کرد. چندی پیش که با اصلان (همکلاسی‏های دانشگاه گیلانی من احتمالا او را می‏شناسند) صحبت می‏کردم، او هم از همین جنس نگرانی‏های همیشگی خودش می‏گفت. نگرانی‏هایی که روح آدم را خسته می‏کنند… دل‏مشغولی‏هایی که وقتی برای کسی ‏از آنها صحبت می‏کنی، هرازچندگاهی باید میان حرف‏هایت یک "آآ….ه‏ه" هم بکشی…

Granular packing

2008-10-08T22:35:00.002+03:30

در پایان‏نامه‏ام قصد دارم دانه‏های خاک را به صورت جدا از هم مدل‏سازی کنم و بعد در شرایط مشابه آزمایش‏ای مناسب (که هنوز برایم مشخص نشده است) این مجموعه ذرات را بارگذاری نموده و پاسخ (response) آنها را ثبت نمایم. گفتم که این در واقع همان روش المان‏های مجزا است. در این روش محیط (media) را به صورت ناپیوسته (discontinous) در نظر می‏گیریم (بر خلاف روش المان محدود که در آن محیط را پیوسته (continous or contniuum) فرض می‏نماییم.)

یکی از چالش‏ها و نکات قابل توجه، نحوه چیدمان و بسته‏بندی دانه‏ها(granular packing) در سلول مشابه‏سازی شده با آزمایش است. چند روز پیش که برای این موضوع در اینترنت جستجو می‏کردم، به صفحه شخصی هرنان ماکسه (Hernan Makse)، استادی از City College of New York، رسیدم. از موضوعات تحقیقاتی مورد علاقه ایشان عنوان granular packing است. یکی از مقالاتشان هم که درباره چیدمان اتفاقی و متراکم با تاکید بر بسته‏بندی میوه‏ها در ساحل آمالفی ایتالیا (amalfi coast) بود در مجله Nature (تا جایی که می‏دانم معروف‏ترین مجله علمی در رشته فیزیک) چاپ شده بود. عنوان و کاربرد را می‏بینید؟ آدم به خودش امیدوار می‏شود. پایان‏نامه ام را که تمام کردم شاید رفتم در یک میوه‏فروشی استخدام شدم.

برایم کمی غیرطبیعی (یا شاید هم اتفاقا باید گفت طبیعی) بود که صفحه هرنان پر از شعر و clipهای یوتیوب است.

حوصله‏ام از شهرم سر نمی‏رود

2008-10-08T21:47:00.001+03:30

امروز دانشگاه گیلان بودم. دکتر الف. را دیدم. مدارکی برای TA این ترمم لازم بود که باید به او تحویل می‏دادم.

دکتر برای یکی از دخترهایی که با او پایان‏نامه دارند، به دنبال مرجعی می‏گشت که قبلا با او (دکتر الف.) درباره‏اش صحبت کرده بودم و می‏دانست آن را دارم. خود دختر هم پیدایش شد و بعد از کمی به کار بردن کلماتی که دکتر الف. خوشش می‏آید (با دکتر الف. باید همانطوری صحبت کنی که خوشش می‏آید.. )، از دانشگاه گیلان ناله کرد و دکتر هم گفت "این فردوسی کارشناسی اینجا بود و تونست ارشد رو از اینجا چی کنه!"…و دختر با خنده‏ای مسخره‏ و تصنعی گفت "خوش به حالشون". آدرس ایمیل دختر را گرفتم تا مرجع را برایش بفرستم (برایش ایمیل کردم و دریغ از یک کلمه تشکر!). دکتر گفت آدرس خودم را هم به دختر بدهم،که اگر یادم رفت، بهم یادآوری کند. آدرسم را با اسپلینگ‏اش گفتم. گفت: "فردوسی تنها؟". "بله، تنها."

دکتر انسان بسیار محترمی است، اما چه کنم که خوشش می‏آید پیش‏اش از گیلان ناله کنی. مثلا هر بار مرا می‏بیند که تمام هفته‏هایم را رشت‏ام و یکروز را به دانشگاه سر می‏زنم، می‏پرسد حوصله‏ام در رشت سر نمی‏رود. کاش می‏توانستم برای یکبار هم شده با خیال راحت جوابش را بدهم.

پاییز

2008-10-05T08:20:00.001+03:30

پاییز برایم نسیم خنک و نمور صبحگاهی است،

بوی آشنای برگ‏ها و گل‏های پوسیده باغچه، وقتی حوصله‏ام از روزمره‏هایم سر می‏رود و می‏روم بین درخت‏ها،

و سارها که پشت‏بام خانه همسایه جمع می‏شوند شلوغ ‏کنند، من انگار می‏کنم دارند با هم مشورت می‏کنند امسال زمستان را کجای این زمین بزرگ بگذرانند.

پاییز من هم مثل پاییز مریم یک امر کم و بیش شخصی است، تا سارها کی هوس عزیمت کنند از اینجا، جبهه هواهای سرد شمالی این طرفها بیایند و … من حوصله‏ام سر برود از روزمرگی‏هایم.

تنبلی

2008-10-04T10:53:00.001+03:30

خب، در این ساعت روز پر واضح است که اینجانب نمی‏رسم گزارش مورد نظر استاد عزیز رو آماده کنم. طبق برنامه سه‏ماهه‏ام، قرار بود این گزارش رو سه‏شنبه تحویل بدم. البته تقصیر خودم بود، استادمحترم (هفته گذشته) وقتی خودشون برنامه‏ام رو دیدن، با تعجب پرسیدن که تا هفته آینده می‏رسی؟ و من با کله‏خری تمام گفتم بله!

دوشنبه و سه‏شنبه این هفته تهرانم. صبح کلاس حل تمرین دارم با اون بیرمنگهامی‏ها خنگ. بعدش قراره استاد رو ببینم. بعد قراره برم بیرون کتاب بخرم. بعد از ظهر خوابگاه خواهم بود، احیانا به شهرکتاب سری خواهم زد و کتابی به مجموعه کتابهایی که خریده‏ام و نخوانده‏ام، اضافه خواهم نمود. سپس ساندویچ خواهم خورد. لازم به ذکر است سه شنبه صبح و یا دوشنبه ظهر با پژوهان عزیز دیداری هم خواهم داشت.

قرار بود یکشنبه دانشگاه گیلان بروم و فایل‏های آن پروژه کذایی آب و فاضلاب از شاگردان دکتر مهرداد! بگیرم، که به علت تنبلی و نرسیدن به برنامه‏های این هفته‏، آن را به فرصتی بعد موکول نمودم.

2008-10-03T16:07:00.003+03:30

در پاسخ به این پست (کشف‏های من) عاطفه باید بگویم، سر و کله زدن با یک موجود ایده‏آل‏گرا بسیار بسیار خسته‏کننده و مشکل است. کمابیش این مورد را تجربه کرده‏ام. استاد راهنمای اینجانب یکی از همین موجودات است!
یکی از مهمترین ضعف‏هایم این است که نمی‏توانم در عین حال چند موضوع و کاری که ذهنم را اشغال کرده‏اند، سر و سامان بدهم. حالا هر چه این موضوعها بزرگتر باشند و حجیم‏تر دیگه بدتر! در دوره کارشناسی، از اینکه چنین تداخلی پیش بیاید پرهیز می‏کردم اما حالا دیگر نمی‏شود. مثل همین امتحان زبانی که 5-6 ماه بیشتر برایش وقت ندارم، سمیناری که یکی دو هفته پیش تحویل دادم و پایان‏نامه‏ای که این روزها مشغولش هستم.
به زودی یک قسمت از این وبلاگ را به موضوع پایان‏نامه‏ام اختصاص خواهم داد. گزارشی از پیشرفت‏هایم. اینطور شاید کارکردن با استاد عزیز هم برایم سهل‏تر شود! گمان می‏کنم چنین کاری لازم هم باشد. موضوع پایان‏نامه‏ام مرتبط با روش المان‏های مجزا(Discrete Elements Method) است. درباره این روش به سختی مطلب مفیدی (غیر از مقاله‏ها) که به راحتی قابل کاربرد باشد، در منابع (البته در ایران) پیدا می‏شود. نمی‏دانم چقدر این تعبیرم گویاست. باید برای خودتان پیش بیاید تا متوجه منظورم بشوید. سعی ‏می‏کنم جزئیات منابعی که تهیه کرده‏ام را در اولین فرصت (!) اینجا بگذارم، تا اگر خدای ناکرده دوفردای بعد دانشجویی خواست این مسیر را برود، کارش آسان شود.

2008-10-01T18:46:00.003+03:30

آسمان یک روز زیبای پاییزی.
نمی‏توانم بگویم چقدر این ابرها و آسمان را دوست دارم...
در چنین روزهایی احساس می‏کنم زمان برایم می‏ایستد.

پستچی دوست داشتنی ما

2008-10-01T09:40:00.001+03:30

محله ما یک آقای پستچی بسیار دوست داشتنی و مهربان دارد. ایشان نمونه آشنایی از آن دسته انسان‏هایی است که به شغلشان عشق می ورزند.

2008-10-01T00:04:00.000+03:30

من وبلاگ زیاد می‏خوانم. در واقع باید بگویم خیلی زیاد. شاید روزی 2-3 ساعت!( البته روزهایی که کار جدی‏ای ندارم).
دوستانی که من را از نزدیک می‏شناسند، وبلاگ قبلی و ساکت من، سیمرغ، را دیده بودند. در این 5 سال با سیمرغ پرواز کردم. مدتهاست اما احساس می‏کنم نیاز به فضای بازتری برای نوشتن و مشترک شدن با دوستانم در آنچه می‏خوانم (بیش از آنچه که می‏نویسم) دارم. از این روزهای من، پاسخی به این نیاز هست.

2008-09-30T15:40:00.000+03:30

اولین پستم در این وبلاگ!