سه پست در سال!

رکورد زدم.

حالا که پذیرش و اینها هم دیگه اومده، دوباره شروع کردم به فکر کردن از اساس به رفتن و نرفتن.

اینکه چه چیزایی از دست میدم و چی به دست میارم. اینکه بعدش بازم مهمترین مشکل به احتمال زیاد همچنان وجود داره و ...

یه بار دیگه توصیه های دلسوزانه استادم رو مرور می کنم. توصیه های دکتر ف. رو هم که یکسال و اندی پیش بعد از سمینار صدام کرد و با هم صحبت کردیم.

ولی خب، طرف سنگین قضیه همچنان رفتنه. امروز بیش از پیش! حالا که از موضوعهای کاری و پروپوزال های احتمالی هم کم و بیش مطلع شدم و مقایسه اش می کنم با شرایطی که مثلا با خوندن دکتری در همینجا خواهم داشت.

بیشتر می نویسم بعدا.

چندتا کار مهم هست که امیدوارم بی دردسر انجام بشه. مهمترینش گرفتن پاسپورته که ممکنه همه چیز رو تحت تاثیر قرار بده. الآن فعلا پیشرفت همه کارهام وابسته به همینه.

ممکنه هم یه موقعیت مصاحبه دیگه پیش بیاد که نمی دونم میشه از زندون رفت بیرون یا نه. امیدوارم به تلفن رضایت بدن.

یه کار مهم دیگه هم جمع و جور کردن اطلاعات مختصری که از کار با کد TR دارم و باید برای استادم و شاگردای بعدیش به یادگار بذارم. امیدوارم استادم یه دانشجوی ارشد تو همین زمینه کاری بگیره که شفاهی تجربیات رو منتقل کنیم که خیلی کمتر از نوشتن وقت میگیره. ایشون هم به بعدیا برسونن دست به دست.

گفتم که بیشتر می نویسم.

امسال دو پست دیگه هم خواهیم داشت. :)))