حوصله‏ام از شهرم سر نمی‏رود

امروز دانشگاه گیلان بودم. دکتر الف. را دیدم. مدارکی برای TA این ترمم لازم بود که باید به او تحویل می‏دادم.

دکتر برای یکی از دخترهایی که با او پایان‏نامه دارند، به دنبال مرجعی می‏گشت که قبلا با او (دکتر الف.) درباره‏اش صحبت کرده بودم و می‏دانست آن را دارم. خود دختر هم پیدایش شد و بعد از کمی به کار بردن کلماتی که دکتر الف. خوشش می‏آید (با دکتر الف. باید همانطوری صحبت کنی که خوشش می‏آید.. )، از دانشگاه گیلان ناله کرد و دکتر هم گفت "این فردوسی کارشناسی اینجا بود و تونست ارشد رو از اینجا چی کنه!"…و دختر  با خنده‏ای مسخره‏ و تصنعی گفت "خوش به حالشون". آدرس ایمیل دختر را گرفتم تا مرجع را برایش بفرستم (برایش ایمیل کردم و دریغ از یک کلمه تشکر!). دکتر گفت آدرس خودم را هم به دختر بدهم،که اگر یادم رفت، بهم یادآوری کند. آدرسم را با اسپلینگ‏اش گفتم. گفت: "فردوسی تنها؟". "بله، تنها."

دکتر انسان بسیار محترمی است، اما چه کنم که خوشش می‏آید پیش‏اش از گیلان ناله کنی. مثلا هر بار مرا می‏بیند که تمام هفته‏هایم را رشت‏ام و یکروز را به دانشگاه سر می‏زنم، می‏پرسد حوصله‏ام در رشت سر نمی‏رود. کاش می‏توانستم برای یکبار هم شده با خیال راحت جوابش را بدهم.